Η παρουσία της Θεοδώρας Τζάκρη στην εκπομπή «Off The Record» του ΕΡΤNews επανέφερε στο προσκήνιο ένα θέμα που την ακολουθεί το τελευταίο διάστημα: το ενδεχόμενο της πολιτικής της επανένταξης στο ΠΑΣΟΚ.
Ερωτηθείσα σχετικά, η ανεξάρτητη σήμερα Βουλευτής Πέλλας απέφυγε να προαναγγείλει οποιαδήποτε απόφαση, ξεκαθαρίζοντας ότι αυτή τη στιγμή παραμένει ανεξάρτητη και ότι, όταν υπάρξει απόφαση για την πολιτική της ένταξη, θα την ανακοινώσει η ίδια δημόσια.
Στη διάρκεια της συζήτησης δέχθηκε έντονη κριτική για τις πολιτικές μετακινήσεις της. Η ίδια απάντησε ότι θεωρεί πως διαχρονικά ανήκει στην Κεντροαριστερά και στον χώρο που η ίδια προσδιορίζει ως «πατριωτικό σοσιαλισμό», υποστηρίζοντας ότι αυτή είναι η πολιτική γραμμή που υπηρετεί όλα αυτά τα χρόνια.
Και κάπου εδώ η συζήτηση αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Γιατί οι πολιτικές μετακινήσεις ασφαλώς μπορούν και πρέπει να κρίνονται. Το ίδιο όμως ισχύει για όλους τους πολιτικούς, με τα ίδια δεδομένα και τα ίδια κριτήρια.
Η περίπτωση του σημερινού υπουργού Δικαιοσύνης Γιώργου Φλωρίδη αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα διαφορετικής πολιτικής διαδρομής. Ο κ. Φλωρίδης υπήρξε βουλευτής Κιλκίς από το 1996 έως το 2011 και είχε διατελέσει σε σειρά κυβερνητικών θέσεων στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, μεταξύ άλλων ως υπουργός Δημόσιας Τάξης, υφυπουργός Οικονομίας και Οικονομικών και υφυπουργός Πολιτισμού.
Το 2023 επιλέχθηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη για τη θέση του υπουργού Δικαιοσύνης, χωρίς να είναι τότε εκλεγμένος βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας. Και στις 15 Σεπτεμβρίου 2026 ανακοινώθηκε επίσημα από τη ΝΔ ότι θα είναι υποψήφιος στην Α΄ Θεσσαλονίκης στις επόμενες εθνικές εκλογές του 2027.
Η αναφορά αυτή δεν ακυρώνει ούτε δικαιώνει αυτομάτως καμία πολιτική επιλογή. Αναδεικνύει όμως ότι η μετακίνηση στελεχών από έναν πολιτικό χώρο σε έναν άλλο δεν είναι φαινόμενο που αφορά αποκλειστικά τη Θεοδώρα Τζάκρη.
Στη δική της περίπτωση υπάρχει επιπλέον ένα στοιχείο που δύσκολα μπορεί να παραβλεφθεί: η προσήλωσή της στις αρχές και τις αξίες της κεντροαριστεράς και η σχέση της με την κάλπη της Πέλλας.
Η Θεοδώρα Τζάκρη εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πέλλας το 2004 με το ΠΑΣΟΚ και επανεξελέγη το 2007, το 2009 και το 2012. Το 2015, το 2019 και το 2023 συνέχισε να εκλέγεται στην ίδια περιφέρεια με τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ σήμερα διατηρεί την έδρα της, καταγράφοντας μάλιστα μία έντονη κοινοβουλευτική παρουσία.
Πρόκειται δηλαδή για μια πολιτικό που βρίσκεται στη Βουλή αδιάλειπτα από το 2004, έχοντας κάθε φορά τη λαϊκή νομιμοποίηση της εκλογικής της περιφέρειας.
Μάλιστα, σε σειρά εκλογικών αναμετρήσεων καταγράφηκε πρώτη σε σταυρούς μεταξύ των υποψηφίων του κόμματός της στην Πέλλα. Το 2023, για παράδειγμα, συγκέντρωσε περίπου 11.500 σταυρούς με τον ΣΥΡΙΖΑ, με σημαντική διαφορά από τον επόμενο υποψήφιο του κόμματος.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ένας πολιτικός με μεγάλη εκλογική διαδρομή βρίσκεται υπεράνω κριτικής. Κάθε πολιτικός οφείλει να εξηγεί τις επιλογές του και κάθε δημοσιογράφος δικαιούται να τις ελέγχει αυστηρά.
Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά του ερωτήματος: με ποια κριτήρια αξιολογούμε τις πολιτικές μετακινήσεις;
Αν το κριτήριο είναι αποκλειστικά η αλλαγή κομματικής στέγης, τότε η ίδια συζήτηση αφορά αρκετές προσωπικότητες της ελληνικής πολιτικής ζωής. Αν, αντίθετα, το κριτήριο είναι η ιδεολογική συνέπεια, η κοινοβουλευτική διαδρομή και κυρίως η επαναλαμβανόμενη κρίση των πολιτών, τότε όλα αυτά τα στοιχεία πρέπει να μπαίνουν στο τραπέζι.
Η Τζάκρη έχει αλλάξει κομματικούς φορείς —αυτό αποτελεί μέρος της πολιτικής της ιστορίας. Έχει όμως επίσης μια αδιάλειπτη παρουσία δύο και πλέον δεκαετιών στη Βουλή μέσω της ψήφου των πολιτών της Πέλλας.
Και αυτή είναι ίσως η πιο ουσιαστική διάσταση της συζήτησης που άνοιξε στο «Off The Record»: όχι εάν δικαιούται κάποιος να ασκήσει κριτική στη Θεοδώρα Τζάκρη, αλλά εάν το ίδιο μέτρο χρησιμοποιείται για όλους όσοι αλλάζουν πολιτική διαδρομή στην Ελλάδα.
Γιατί τελικά στην πολιτική, πέρα από τις κομματικές ταμπέλες, υπάρχει πάντοτε και η κάλπη.
Και στην περίπτωση της Θεοδώρας Τζάκρη, η κάλπη της Πέλλας την εκλέγει στη Βουλή από το 2004 μέχρι σήμερα.
