Στην Πέλλα, η υπομονή των παραγωγών φαίνεται να έχει εξαντληθεί. Έναν χρόνο μετά τις καταστροφές που έπληξαν τις καλλιέργειες κερασιών και μήλων, οι υποσχέσεις για αποζημιώσεις παραμένουν —στα μάτια των αγροτών— λόγια χωρίς αντίκρισμα.
Οι δηλώσεις του Κωστή Χατζηδάκη περί επικείμενης ρύθμισης μέσα στον Μάιο, σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μπορεί να δίνουν μια αχτίδα ελπίδας, όμως για πολλούς έρχονται καθυστερημένα. Οι παραγωγοί, που είδαν το εισόδημά τους να καταρρέει από τη μια στιγμή στην άλλη, κάνουν λόγο για «οικονομική ασφυξία» και εγκατάλειψη από την Πολιτεία.
Στα χωριά της περιοχής, η εικόνα είναι αποκαρδιωτική. Αγρότες που στηρίζουν την τοπική οικονομία εδώ και δεκαετίες αδυνατούν πλέον να καλύψουν βασικές υποχρεώσεις: δάνεια, εισφορές, ακόμα και καθημερινά έξοδα. «Δεν ζητάμε χάρη, ζητάμε τα αυτονόητα», λένε χαρακτηριστικά, τονίζοντας πως η καθυστέρηση των αποζημιώσεων έχει μετατραπεί σε ζήτημα επιβίωσης.
Η κρίση όμως δεν περιορίζεται στους αγρούς. Η τοπική αγορά της Πέλλας στενάζει. Καταστήματα βλέπουν τον τζίρο τους να μειώνεται δραματικά, καθώς η αγοραστική δύναμη των παραγωγών έχει σχεδόν εκμηδενιστεί. Επιχειρηματίες μιλούν για «αλυσιδωτές επιπτώσεις» που απειλούν να διαλύσουν τον οικονομικό ιστό της περιοχής.
Παρά τις διαβεβαιώσεις ότι σύντομα θα τελειώσει το ζήτημα, όπως αναφέρεται, η πραγματικότητα στο πεδίο δείχνει πως ο χρόνος λειτουργεί εις βάρος των ανθρώπων που πλήττονται. Η καθυστέρηση δεν είναι απλώς διοικητικό πρόβλημα, είναι κοινωνικό και βαθιά ανθρώπινο.
Το ερώτημα που πλανάται πλέον στην Πέλλα είναι σαφές: πόσο ακόμη μπορούν να αντέξουν οι παραγωγοί μέχρι οι εξαγγελίες να γίνουν πράξη; Και, κυρίως, αν όταν αυτό συμβεί, θα είναι ήδη πολύ αργά για πολλούς από αυτούς.
