Του Σταύρου Βαφειάδη
Στην πολιτική –και ακόμη περισσότερο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση– υπάρχει μια αντίληψη που επιμένει να ταυτίζει την αντιπολίτευση με την άρνηση. Ότι για να αποδείξεις πως είσαι «απέναντι», πρέπει να καταψηφίζεις. Ότι για να θεωρηθείς μαχητικός, πρέπει να συγκρούεσαι. Και ότι κάθε θετική κουβέντα για μια επιλογή της διοίκησης αποτελεί περίπου ένδειξη πολιτικής αδυναμίας ή υποχώρησης.
Είναι όμως πράγματι έτσι;
Ή μήπως η πιο εύκολη και τελικά η πιο βολική αντιπολίτευση είναι ακριβώς αυτή του «όχι σε όλα»;
Γιατί το «όχι» είναι εύκολο. Δεν απαιτεί πάντοτε εναλλακτική πρόταση και πολλές φορές απαλλάσσει εκείνον που το εκφέρει από τη δύσκολη υποχρέωση να εξηγήσει τι ακριβώς θα έκανε διαφορετικά.
Η πραγματική πολιτική ευθύνη βρίσκεται αλλού: να μπορείς να πεις «ναι» όταν κάτι είναι σωστό και «όχι» όταν κάτι είναι λάθος.
Αυτό δεν είναι πολιτική υποχώρηση. Είναι πολιτική ωριμότητα.
Αντιπολίτευση δεν σημαίνει άρνηση
Ο ρόλος της αντιπολίτευσης είναι αναμφίβολα να ελέγχει τη διοίκηση. Να αναδεικνύει λάθη, καθυστερήσεις και παραλείψεις. Να απαιτεί απαντήσεις και να ασκεί πίεση εκεί όπου τα πράγματα δεν προχωρούν.
Όμως ο ίδιος θεσμικός ρόλος επιβάλλει και κάτι ακόμη: να αναγνωρίζει εκείνο που κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση.
Η αντιπολίτευση δεν εκλέγεται για να δημιουργεί τεχνητές συγκρούσεις. Εκλέγεται για να έχει άποψη.
Και άποψη δεν σημαίνει ότι γνωρίζεις εκ των προτέρων τι θα πεις ανάλογα με το ποιος καταθέτει την πρόταση.
Αν μια Δημοτική Αρχή φέρει μια απόφαση που υπηρετεί πραγματικά την Αλμωπία, γιατί κάποιος πρέπει να σταθεί απέναντι μόνο και μόνο για να αποδείξει ότι… αντιπολιτεύεται;
Και αντίστροφα, όταν μια επιλογή είναι λανθασμένη ή επιζήμια, τότε ασφαλώς απαιτείται αντίδραση, έλεγχος και σκληρή κριτική.
Αυτό είναι το δύσκολο: να κρίνεις κάθε θέμα ξεχωριστά και όχι κάθε θέμα ανάλογα με το ποιος κάθεται στην καρέκλα του Δημάρχου.
Μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοείται
Υπάρχει όμως στην περίπτωση του συνδυασμού «Η Αλμωπία της Καρδιάς μας» και μία ακόμη πραγματικότητα που πρέπει να λέγεται καθαρά.
Ο συνδυασμός του πρώην Δημάρχου Δημήτρη Μπίνου έχει ολοκληρώσει τον εκλογικό του κύκλο και, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, δεν πρόκειται να αποτελέσει εκ νέου εκλογική πρόταση στις επόμενες δημοτικές εκλογές. Ο Δημήτρης Μπίνος έβαλε τη σφραγίδα του σε αυτή τη δημοτική παράταξη, τιμώντας τους πολίτες είτε απ’ τη θέση της Διοίκησης, είτε απ τη θέση της αντιπολίτευσης. Αυτό θα συνεχίσει να πράττει με υπευθυνότητα μέχρι και την τελευταία μέρα της παρούσας δημοτικής περιόδου, μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο αλλά και μέσα στην ίδια την κοινωνία.Αγροτικά προϊόντα Αλμωπίας
Οι άνθρωποι που συμμετείχαν σε αυτόν τον συνδυασμό δεν αποτελούν μέλη ενός κόμματος με κομματική γραμμή, ούτε μπορεί να θεωρείται ότι έχουν υπογράψει κάποιο πολιτικό συμβόλαιο που τους δεσμεύει εφ’ όρου ζωής.
Ο καθένας έχει προσωπική διαδρομή, κρίση και πολιτική συνείδηση.
Κάποιος μπορεί αύριο να επιλέξει την αποχή. Κάποιος άλλος να δραστηριοποιηθεί σε μια διαφορετική δημοτική κίνηση. Και κάποιος μπορεί να θεωρήσει ότι θέλει να συμπορευτεί με τη σημερινή διοίκηση.
Είναι δικαίωμά τους.
Όπως ακριβώς είναι δικαίωμα κάποιου άλλου να επιλέξει τον δρόμο της σκληρής αντιπολίτευσης.
Δεν υπάρχουν πιστοποιητικά αντιπολιτευτικών φρονημάτων στην Αυτοδιοίκηση. Ούτε μπορεί κανείς να διεκδικεί για τον εαυτό του το δικαίωμα να αποφασίζει ποιος είναι αρκετά «αντιπολιτευόμενος» και ποιος όχι.
Και κυρίως, δεν μπορεί η διαφορετική προσωπική επιλογή ανθρώπων που κάποτε βρέθηκαν στο ίδιο ψηφοδέλτιο να παρουσιάζεται αυτομάτως ως συμβιβασμός, εξάρτηση ή εγκατάλειψη αρχών.
Ο Δ. Μπίνος δεν χρειάζεται να αποδεικνύει ότι είναι αντιπολίτευση
Ο Δημήτρης Μπίνος έχει υπάρξει Δήμαρχος Αλμωπίας και έχει κριθεί επανειλημμένα από τους πολίτες. Έχει τη δική του πολιτική διαδρομή, με αποφάσεις που μπορεί κάποιος να επικροτήσει ή να επικρίνει.
Το ήθος του όμως δεν το έχει αμφισβητήσει κανείς μέχρι σήμερα. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα της συνολικής του διαδρομής.
Δεν χρειάζεται σήμερα να φωνάζει περισσότερο από όλους για να αποδείξει ότι βρίσκεται στην αντιπολίτευση.
Ούτε η πολιτική του διαδρομή διαγράφεται επειδή μπορεί να αναγνωρίσει κάτι θετικό στη σημερινή διοίκηση. Τη στιγμή, μάλιστα, που είναι αυτή τη στιγμή ένας από τους ελάχιστους Δημοτικούς Συμβούλους που θέτει επιτακτικά θέματα στο Δημοτικό Συμβούλιο. Με προτάσεις, όχι με λόγια του αέρα.
Η συναίνεση σε μια σωστή απόφαση δεν αποτελεί «λευκή επιταγή». Όπως και η κριτική σε μια λανθασμένη απόφαση δεν προϋποθέτει προσωπική αντιπαλότητα.
Αυτή είναι, άλλωστε, η ουσία της Αυτοδιοίκησης: πρώτα ο τόπος και μετά οι παρατάξεις.
Ποια αντιπολίτευση είναι τελικά «βολική»;
Ας αντιστρέψουμε λοιπόν το ερώτημα.
Ποια είναι πραγματικά η βολική αντιπολίτευση;
Εκείνη που εξετάζει κάθε ζήτημα και αναλαμβάνει ακόμη και το πολιτικό κόστος να πει «ναι» σε μια πρόταση της διοίκησης;
Ή εκείνη που έχει εξασφαλισμένη απάντηση πριν καν ακούσει την ερώτηση;
Το δεύτερο μοντέλο μπορεί να δημιουργεί περισσότερο θόρυβο. Περισσότερες συγκρούσεις, περισσότερες ατάκες και ίσως περισσότερους τίτλους.
Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι παράγει και καλύτερη πολιτική.
Η Αλμωπία δεν χρειάζεται ούτε χειροκροτητές της εκάστοτε Δημοτικής Αρχής ούτε επαγγελματίες αρνητές κάθε πρωτοβουλίας της.
Χρειάζεται ανθρώπους που θα μπορούν να πουν το δύσκολο «ναι» όταν πρέπει και το ξεκάθαρο «όχι» όταν χρειάζεται.
Και κυρίως χρειάζεται να αφήσουμε πίσω τη λογική ότι άνθρωποι που κάποτε βρέθηκαν στο ίδιο ψηφοδέλτιο είναι υποχρεωμένοι να ακολουθούν για πάντα την ίδια πολιτική διαδρομή.
Οι παρατάξεις δημιουργούνται για να υπηρετούν τον τόπο.
Οι άνθρωποι δεν αποτελούν ιδιοκτησία των εκάστοτε παρατάξεων.
Και μια προσωπική εξήγηση
Επειδή, τέλος, η καθαρή κουβέντα είναι προτιμότερη από την επίφαση της ουδετερότητας, οφείλω να καταθέσω και τη δική μου σχέση με όλα αυτά.
Υπήρξα δύο φορές υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τον Δημήτρη Μπίνο και την «Αλμωπία της Καρδιάς μας». Στήριξα με όλες μου τις δυνάμεις αυτή την προσπάθεια, την καθαρότητα της οποίας δεν θα σταματήσω να υπερασπίζομαι. Τη στήριξα συνειδητά.
Δεν το έκρυψα τότε και δεν έχω κανέναν λόγο να το αποσιωπήσω σήμερα. Άλλωστε είμαι περήφανος για την επιλογή μου, η οποία είχε πάντοτε ως κεντρικό άξονα το πρόσωπο του Δημήτρη Μπίνου, ενός ανθρώπου που με τα λάθη του και τα σωστά του, δεν έκανε εκπτώσεις ακόμα κι αν σε κάποιες περιπτώσεις χρειάστηκε να πληρώσει το εκλογικό τίμημα.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αισθάνομαι υποχρεωμένος να συμφωνώ με κάθε άνθρωπο που βρέθηκε κάποτε στο ίδιο ψηφοδέλτιο μαζί μου. Ούτε θεωρώ ότι κάποιος από εμάς έχει το δικαίωμα να υποδεικνύει στους υπόλοιπους ποια πολιτική στάση πρέπει να κρατήσουν από εδώ και πέρα.
Προσωπικά εξακολουθώ να πιστεύω ότι η Αυτοδιοίκηση έχει ανάγκη από συνθέσεις. Από συναίνεση στα σωστά και σύγκρουση στα λάθη.
Και ίσως τελικά αυτή να είναι η λιγότερο «βολική» στάση.
Γιατί είναι πολύ εύκολο να λες πάντα «ναι».
Είναι εξίσου εύκολο να λες πάντα «όχι».
Το δύσκολο είναι κάθε φορά να αποφασίζεις ποιο από τα δύο υπηρετεί πραγματικά τον τόπο.
