Τα πρωινά του Σαββάτου όταν ήμασταν μικρά είχαν μία άλλη αίσθηση.
Ξυπνούσαμε πριν από τους γονείς, γεμίζαμε το μπολ με δημητριακά και γάλα και στηνόμασταν μπροστά στην τηλεόραση για να δούμε τα αγαπημένα μας παιδικά προγράμματα. Ναι, μιλάμε για τα 90’s. Κανείς δεν σου έλεγε τι να κάνεις και η ρουτίνα έμοιαζε να λειτουργεί στον αυτόματο.
Τα πρωινά του Σαββάτου είχαν τη δική τους ταυτότητα. Όλη την υπόλοιπη εβδομάδα τη τηλεόραση προσπαθούσε να ανήκει σε όλους. Όμως, τα σαββατοκύριακα, ειδικά τα πρωινά, ανήκε στα παιδιά.
Εκατομμύρια παιδιά έχουν παρακολουθήσει τα ίδια προγράμματα την ίδια στιγμή. Το σπίτι ήταν ήσυχο, είχε χρόνο να κάτσεις εκεί. Όχι, όπως σήμερα, που τα παιδιά τρέχουν όλη την ημέρα στις δραστηριότητες ακόμη και το σαββατοκύριακο.
Τα πράγματα άλλαξαν, όταν εμφανίστηκαν το Nickelodeon και το κανάλι της Disney. Η ξεχωριστή μαγεία δεν χάθηκε από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά άρχισε σιγά σιγά να απλώνεται μέσα στην εβδομάδα. Πολύ σύντομα, τα κινούμενα σχέδια έγιναν διαθέσιμα σχεδόν οποιαδήποτε μέρα.
Τα σημερινά παιδιά συχνά δεν γνωρίζουν τι σημαίνει να περιμένεις την προβολή μιας σειράς. Όταν βλέπουν διαφημίσεις στην τηλεόραση, μπορεί να απορούν γιατί διακόπτεται το πρόγραμμα.
Η επιστροφή σε αυτά τα παλιά κινούμενα σχέδια φέρνει ξανά στην επιφάνεια εκείνον τον ιδιαίτερο ρυθμό: τα αστεία, την αφήγηση, την κίνηση και την αίσθηση μιας άλλης εποχής.
Αυτές είναι μερικές από τις σειρές που καθόρισαν τα πρωινά του Σαββάτου μας.
Κλασικές επιλογές του Σαββατιάτικου πρωινού
Αυτές ήταν μερικές από τις αγαπημένες, σταθερές επιλογές που έκαναν μια ολόκληρη γενιά παιδιών να χαμογελά τα πρωινά του Σαββατοκύριακου.
Scooby-Doo (1988-1991)
Αυτή η εκδοχή του Scooby-Doo ξεχώρισε για τον πιο ανάλαφρο χαρακτήρα της. Η παρέα παρουσιαζόταν σε μικρότερη ηλικία, τα μυστήρια ήταν πιο απλά και η συνολική ατμόσφαιρα ήταν πιο παιχνιδιάρικη.
Για πολλά παιδιά της εποχής, ο Scooby-Doo αποτέλεσε σημείο αναφοράς. Σήμερα, οι νεότερες γενιές μπορούν να ανακαλύπτουν ταυτόχρονα παλιά επεισόδια και νεότερες ταινίες, χωρίς απαραίτητα να τις διαχωρίζουν με βάση τη δεκαετία στην οποία δημιουργήθηκαν.
Χελωνονιντζάκια (1987-1996)
Κάθε γενιά έχει τη δική της εκδοχή όσον αφορά τα Χελωνονιντζάκια. Η σειρά της περιόδου 1987-1996 συνδέθηκε με την παρέα του Λεονάρντο, του Ραφαέλο, του Μικελάντζελο και του Ντονατέλο, τ έντονα χρώματα, αστεία γύρω από την πίτσα και χαρακτηριστικές ατάκες όπως το «Cowabunga!» του Mικελάντζελο.
Η δράση ήταν γρήγορη, οι χαρακτήρες είχαν ξεκάθαρη προσωπικότητα και τα παιδιά παρακολουθούσαν συχνά το ίδιο επεισόδιο την ίδια στιγμή, δημιουργώντας μια κοινή τηλεοπτική εμπειρία που σήμερα είναι λιγότερο συνηθισμένη.
Συν ότι μας άνοιγε η όρεξη κάθε φορά που τα βλέπαμε να απολαμβάνουν την πίτσα τους!
Σειρές που ανέβασαν τον πήχη στο animation και την αφήγηση
Υπήρχαν σειρές που πήγαν τα πράγματα ένα βήμα παραπέρα, τόσο ως προς την εικόνα τους όσο και ως προς τα θέματα και τις ιστορίες που παρουσίαζαν.
Batman: The Animated Series (1992-1995)
«Το Batman: The Animated Series ήταν πραγματικά ενδιαφέρον, γιατί έδινε στα παιδιά κάτι πέρα από απλώς διασκεδαστικές, όμορφα χρωματισμένες εικόνες.
Η σειρά χαρακτηριζόταν από έντονες σκιές, σκοτεινά φόντα και ένα γοτθικό ύφος που έμοιαζε απόλυτα μελετημένο.
Σε αντίθεση με πολλά κινούμενα σχέδια του Σαββατιάτικου πρωινού, που ανακύκλωναν συχνά τα ίδια φόντα, το Batman έδινε ιδιαίτερη σημασία στην ατμόσφαιρα και την αισθητική του.
Η ερμηνεία του Mark Hamill ως Joker θεωρείται από πολλούς μία από τις πιο χαρακτηριστικές αποδόσεις του ρόλου. Η φωνή του έδωσε στον χαρακτήρα μια ιδιαίτερη δυναμική, που εξακολουθεί να ξεχωρίζει ακόμη και σήμερα.
Μπομπ Σφουγγαράκης (1999- )
Ο Μπομπ Σφουγγαράκηςεμφανίστηκε την περίοδο που τα Σαββατιάτικα πρωινά άρχισαν να χάνουν τον κεντρικό τους ρόλο στην παιδική τηλεόραση. Είναι μια σειρά που «τσεκάρει όλα τα κουτάκια».
Η σειρά απευθύνεται σε διαφορετικές ηλικίες: την παρακολουθούν παιδιά προσχολικής ηλικίας, έφηβοι αλλά και ενήλικες. Το χιούμορ της λειτουργεί σε πολλά επίπεδα, με σωματική κωμωδία για τα μικρότερα παιδιά και πιο παράξενες, υπαρξιακές πινελιές για τους μεγαλύτερους θεατές.
Ο Καλαμάρης, για παράδειγμα, εκφράζει συχνά μια σατιρική εκδοχή της καθημερινής δυσαρέσκειας με την εργασία, στοιχείο που γίνεται αντιληπτό κυρίως από μεγαλύτερες ηλικίες.
Κινούμενα σχέδια με σκοπό
Ορισμένες σειρές κατάφερναν να περνούν μικρές δόσεις μάθησης χωρίς να δίνουν την αίσθηση διδακτισμού.
Σέβονται τη νοημοσύνη των πολύ μικρών παιδιών», ενώ παραμένουν αρκετά διασκεδαστικά και για τους ενήλικες. Σειρές όπως τα Tiny Toons, Beetlejuice και Animaniacs είχαν έξυπνο γράψιμο και μπορούσαν να αγγίξουν διαφορετικές ηλικιακές ομάδες.
Captain Planet (1990-1996)
Το Captain Planet έκανε τις περιβαλλοντικές έννοιες πιο προσιτές στα παιδιά. Η βασική ιδέα ήταν απλή και εύκολα κατανοητή, βοηθώντας τους μικρούς θεατές να έρθουν σε επαφή με θέματα όπως η προστασία της φύσης, η ανακύκλωση και η φροντίδα του πλανήτη.
Η σειρά κατάφερε να κάνει αυτές τις ιδέες να μένουν στη μνήμη, χωρίς να κουράζει ή να γίνεται υπερβολικά διδακτική.
Animaniacs (1993-1998)
Τα Animaniacs ξεχώρισαν για τον γρήγορο ρυθμό, τα έξυπνα λογοπαίγνια και τις πολλαπλές αναφορές τους. Ο Thompson περιγράφει σειρές σαν αυτή ως «γεμάτες με κάθε είδους πονηρά, εσωτερικά και λόγια αστεία».
Αυτό ακριβώς ήταν που έκανε τη σειρά να λειτουργεί σε διαφορετικά επίπεδα. Τα παιδιά απολάμβαναν την ενέργεια και το χιούμορ, ενώ οι μεγαλύτεροι θεατές μπορούσαν να εντοπίσουν επιπλέον αναφορές και πιο σύνθετα αστεία.
